May 2018

Oude wijsjes en Nieuwe zinnen

Ze loopt bedachtzaam. Het hoofd wat naar beneden, de ogen op de grond gericht. Ze weet het niet precies. Wat er aan de hand is met haar. Eigenlijk heeft ze geen reden om zich zo te voelen, zegt ze. En toch - ze merkt het. Weinig energie, veel twijfel. Ze komt maar niet verder. 

Onze voeten bewegen op de houten brug, we zijn al zo’n minuut of tien onderweg. Ik hoor haar oude wijsje - in de dingen die ze zichzelf vertelt. Een haar bekende refrein. Doorgaan, niet stilstaan. Tel je zegeningen, waar kan het nu over gaan, je bent toch niet ziek? 

Het neuriet door haar lijf, zoals het al heel lang doet. Zo lang dat ze niet eens meer weet wat de tekst precies is. Zo lang dat ze niet weet hoe het haar de adem beneemt in wat ze niet mag voelen. Ze hoort mijn vraag en ze staat even stil. 
Dan vervolgen we onze weg.

Ze is groter gegroeid dan toen. Toen ze dat wijsje voor het eerst zong vanbinnen. Het heeft haar ver gebracht en het past niet meer. Ze beseft het opeens zo. Hoe het tijd is voor een andere tekst, nieuwe woorden, een ander refrein. Meer van nu. 

Bij de Schone Lei ronden we af. Ik kijk haar na terwijl ze naar haar fiets loopt. Energie in haar stap.