Het tempo vertraagt

Het regent zachtjes.
Een belofte in de lucht.
Van openbreken, van blauw, van zonlicht.
Eerst die bui.

Altijd bijzonder hoe je de regen niet meer voelt na de eerste twintig stappen. Het tempo vertraagt, de adem keert terug. Het gaat over liedjes van verlangen. Die kruipen in zorgvuldig opgebouwde structuren, die klinken in de poten van je stoel. Die schuren, zagen en wringen. Het liedje waarvan je de titel niet meer weet, de woorden niet meer kan verstaan.
En die melodie waar je niet meer omheen kunt.
Je stoel is al lang omgevallen.

Jij bent nu hier.
Een regenboog laat zich zien, terwijl jij ruimte maakt voor je lied.