De andere kant van verdriet is vreugde

Thema Rondje Vuur mei 2016

Vorig jaar rond deze tijd had ik 2 dagen cursus. In Doorn, in een prachtige druivenkas in een historische moestuin in het
bos. We werkten met 12 vrouwen en een man in de groep aan ingebrachte vragen. Er werd veel duidelijk waar mensen mee worstelen en wat ze met zich meedragen. Het zijn lange dagen. En doordat je zo intensief met elkaar werkt op het niveau van de kwetsbaarheid, is er een diep contact.
Het gaat niet over je dagelijks leven, niet over je gezin, je huis of je baan.
Het gaat over jou en waar je tegenaan loopt. Over waar je pijn zit. De rest valt even weg.

Op de tweede dag, terwijl ik de kring rondkeek, na net een wandeling te hebben gemaakt in die prachtige tuin en de kruidengeur te hebben opgesnoven, overviel me opeens een gevoel van grote vreugde. Levensvreugde. Bijna letterlijk alsof een stukje hart openging waarvan ik niet wist dat ik het dicht had gedaan. Ik realiseerde me dat ik dat een hele tijd niet had gevoeld. Een vreugde die je bijna laat zingen. Zo voelbaar omdat ik net daarvoor ook de diepte van het verdriet had gevoeld in de groep.

Ik herkende de grootte van de vreugde uit de tijd na het overlijden van mijn toenmalige schoonmoeder. Na én tijdens al het verdriet de intense levensvreugde. Over hoe fragiel het leven is en ook dat ik er nog was, gezond en wel. Levend.

Ik kwam daarna thuis en zag mijn dochtertje van toen 4 weer met de vreugde die ik zo diep kon voelen bij haar geboorte en haar babytijd. En die ik in de hectiek van alledag nog weleens uit het oog verlies. Diepe vreugde. Ik liep de tuin in naar dit stukje waar ik nu al zoveel keer Rondje Vuur heb gedaan. Waar we gedeeld hebben en verbinding hebben ervaren.
Op de plek waar ik in 2009 mijn miskraam heb begraven. Hoe mooi ik dat vind. Vreugde.

Ik dacht aan hoe alles in relatie met elkaar staat.
Dat de intense vreugde over de komst van mijn dochter zich zo verdiept heeft doordat ik dacht dat het me niet meer gegund was en ik eerst een miskraam had.
Dat de vreugde over momentjes dat het goed gaat in mijn relatie zo fijn zijn omdat het een hele tijd vooral niet goed ging.
Dat een moment van diepe verbinding met mijn stiefkinderen zo blij voelt omdat het er ook zo vaak niet is.

Zonder donker geen licht.
En als het niet donker mag zijn, hoe licht kan het dan worden?


Ik zie het ook om me heen. Wie laat zich nu gaan in vol verdriet of juist in volle vreugde?
Zijn we niet allemaal vol bewondering als mensen sterk en rationeel zijn na een ingrijpende gebeurtenis? Misschien zijn we allemaal gaan denken dat het leven maakbaar is.
Maar dingen gebeuren. Tragische dingen, verdrietige dingen. En hele vreugdevolle dingen.
En alles daartussenin. Het leven.

Natuurlijk kiezen we hoe we daarmee omgaan. Maar van een gebeurtenis gelijk naar zingeving gaan betekent een stuk overslaan. Het stuk van rouw/verdriet.
Als ik de diepte van mijn verdriet niet voluit kan of mag voelen, hoe kan ik dan de hoogte van mijn vreugde voelen? Dan vlak ik af. En vaak ben ik te druk of me te druk aan het maken om het dan nog echt te kunnen voelen.

Ik wil het wel voelen. Want als ik mezelf kan voelen dan weet ik welke kant ik op wil, wat ik wil doen en wat passende keuzes zijn.

Waar dit ook voor mij over gaat is dat het goed is om hier af en toe bij stil te staan. Tijd te nemen.
Ik kon mijn vreugde zo duidelijk voelen omdat ik even afgesloten was van telefoon/mail/en alles wat er nog gedaan moet worden. Ervan bewust zijn, in contact met andere mensen of alleen.
Voor je verdriet, maar zeker ook voor je vreugde.

Het verschil in mijn energie is zo merkbaar nadat ik me toen zo bewust werd van mijn bronnen van vreugde. Hoe makkelijk ik opeens bij mijn liefde kon komen en mijn dankbaarheid.

Dus, neem de tijd. Om te voelen. Even stilstaan.
En delen met elkaar, helpt. Heelt zelfs.
Dat doen we bij Rondje Vuur.