December 2018

Sint surprise

Gaat het opeens met Sinterklaas ook zo over rouw. Ik kijk naar dochterlief die met haar hoofd weet van het grote geheim en vanuit haar lijfje en instinct nog zo reageert op ‘het verhaal’. Die, met de voor-de-groten-grapjes in het Sinterklaas journaal (zoals het pakpapier en de schaar nog op tafel, hoe kan dat toch?) nog met stelligheid reageert met: 'Rommelpiet mam!' Die haar kersverse kennis nog steeds bijna onbewust omzet in 'Er zijn neppe en een echte.' 

Ze beweegt in en uit haar nieuwe realiteit. 
Ze leert me over de verhalen die we elkaar vertellen. En onszelf. Verhalen van onze relatie, onze samenwerking, onze band. Verhalen die we denken dat we delen. En waar we nog zolang in geloven. Of willen geloven. 

Zelfs als we ontdekken dat het anders is dan we dachten.
Zelfs als die vaak koude, andere realiteit allang is gezien en gehoord. Misschien zelfs al gevoeld. Alsof we die dan instinctief met een 'nee' retour zenden. Alsof we tijd nodig hebben, reistijd, tussen het oude en het nieuwe verhaal. Alsof in één keer het pakken te bruusk, te abrupt, te definitief is. Niet voor ons hoofd, wel voor ons hart.

Misschien gaat rouwen in stukjes. 
Bewegen we in en uit. Tussen het weten en het voelen.
Tussen mentaal begrip en echt, echt doordringen in de vezels van ons lijf. 

Ik zie het zo in mijn praktijk. En bij Nienke. En bij mijzelf. In het klein en in het groot. Dat we rouwen over verlies. In dit geval van een droom, een illusie, het verhaal dat we elkaar en onszelf vertelden. Rouw in stukjes en beetjes, langzaam aan, op ons eigen tempo. En misschien is het wel zo dat hoe meer we huilen, om alles wat er niet (meer) is, hoe meer we liefde kunnen voelen voor alles wat er wel (nog) is. 

'Rouw is de achterkant van liefde' zeggen ze bij Phoenix opleidingen. Het een kan niet zonder het ander. Twee kanten van dezelfde medaille. 

En om in de Sinttermen te blijven: Misschien wel de surprise met dat misselijke gedicht die je écht liever niet had gekregen en die toch, ergens goed verstopt, een geschenk herbergt die je hebt te ontdekken. Alles op zijn tijd.

We zijn op reis tussen oud en nieuw verhaal. 
Nienke, mijn cliënten en ik. 

En ondertussen vieren we gewoon Sinterklaas. 
Niet vandaag. Want zoals dat gaat in samengestelde gezinnen; een andere dag was schematechnisch handiger. Afgelopen zaterdag. Vol met belachelijk goede, leuke en mooie surprises en niet misselijke gedichten.